donderdag 27 maart 2014

Te mooi om waar te zijn...

Maandag was de viewing van het programma Over de Streep, waar mijn klas samen met de twee 3VWO klassen aan heeft deelgenomen. Ik was ontzettend zenuwachtig, aangezien ik één van de drie ''gevolgde leerlingen'' was. Ik was eerlijk gezegd best wel bang dat ik het niet goed had gedaan en ik mijn verhaal niet goed had neergezet. Gelukkig viel het me alles mee en ik ben heel trots op het resultaat! Wel vind ik het jammer dat vooral de heftige stukken van mijn interview gebruikt zijn, terwijl er zeker ook positieve gedeeltes waren. Maarja, het blijft televisie en het moet natuurlijk wel interessant zijn om naar te kijken.


Hoewel ik die moeilijke periode in mijn leven inmiddels verwerkt en afgesloten heb, vond ik het toch heel confronterend om mezelf mijn verhaal te zien vertellen. Ik had moeite om het droog te houden, maar ik had me voorgenomen dat ik deze keer niet zou huilen en dat is gelukt. Ik wil ook niet overkomen als een meisje dat bij elk stootje breekt, wat ook niet zo is. Ook de verhalen van andere leerlingen die langs kwamen, vond ik ontzettend heftig en ik heb echt respect voor het feit dat ze hun verhalen hebben durven te delen!

Naar aanleiding van deze viewing ging ik natuurlijk weer nadenken over die donkere periode, maar ook over hoe het nu met me gaat. Ik kwam tot de conclusie dat het nu eigenlijk heel erg goed gaat. Het eerste jaar op de middelbare school ben ik depressief geworden doordat ik zoveel van mezelf eiste en het thuis ook allemaal niet zo lekker liep. Ik ben dat schooljaar blijven zitten en sinds dat tweede jaar in de eerste ben ik de strijd aan gegaan om weer gelukkig te worden. Ik ben in therapie gegaan. Vooral dat eerste jaar dat ik weer terug was op school, bestond mijn leven enkel uit overleven. Van écht lachen en me gelukkig voelen was geen sprake. Langzaam, héél langzaam ging het beter. Het was pas vorig schooljaar dat ik het gevoel begon te krijgen dat ik minder angsten had en dat er ruimte was voor leuke dingen in plaats van enkel overleven. Helaas kreeg ik toen een tegenslag, omdat mijn thuissituatie omsloeg en ik weer terug ging naar de overlevings-stand. Gelukkig hebben mijn ouders (die sinds mijn zesde gescheiden zijn) hun problemen zo snel mogelijk opgelost, omdat ze wouden voorkomen dat ik eronder zou leidden. 

En toen kwamen we aan bij dit schooljaar. Eerst mijn filmpje op Facebook aan het begin van het schooljaar, waarin ik voor het eerst open was over de dingen die ik heb meegemaakt. En als kers op de taart het programma Over de Streep. Het proces waarin in zat, is sinds het begin van dit schooljaar in een enorme stroomversnelling gekomen. Ik heb in een korte tijd op twee hele mooie manieren mijn verleden kunnen afsluiten en ik kijk de toekomst weer positief tegemoet. Ik ben er nog steeds niet helemaal, maar ik ben heel dichtbij en ik kan weer genieten van het leven! 

Nadat ik dat afgelopen dagen ineens heel sterk realiseerde, overviel me de angst dat het te mooi is om waar te zijn. Ik vind het zo stom klinken... maar ineens werd ik bang dat het allemaal te snel is gegaan en het helemaal niet zo goed kán gaan. Ik begon na te denken over alles wat mis zou kunnen gaan en begon rampscenario's in mijn hoofd te halen. En waarom? Ik denk dat ik gewoon niet meer gewend ben dat de dingen gaan zoals ik ze wil en de laatste tijd gaat alles me eigenlijk voor de wind. Het voelt alsof er elk moment een tegenslag aan kan komen, omdat dat de afgelopen jaren elke keer zo ging. Het is een soort verdedigingsmechanisme, waar ik nu alvast in zit voor het geval dat... Het is alleen zo vermoeiend en hopelijk overbodig. De tijd zal het leren, maar ik denk dat ook dit een onderdeel is van het proces waarin ik zit. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten