woensdag 3 juni 2015

My comeback

Hey lieve mensen,

Alweer bijna een maand geleden liet ik jullie weten dat ik een enorme baal had. Ik begon de hoop te verliezen dat het ooit nog beter zou gaan. Ik ben immers al sinds eind december bezig... MAAR, het gaat langzaam de goede kant op! Elke week heb ik ietsje meer energie en mijn hoofdpijn komt ook minder vaak opzetten. Het grootste gevaar is dat ik het ga overhaasten, want dat kan hele nare gevolgen hebben. Zo had ik vanmiddag uit school knallende hoofdpijn. Gisteravond heb ik getraind en vandaag ben ik na een les kunst algemeen nog naar dramales geweest. Drama is best intensief, dus dat was toch net even te veel. Tof was het wel.

Om dit soort momenten zoveel mogelijk te voorkomen, blijf ik tot aan de zomervakantie lessen skippen. Met toestemming, dat wel, maar gelukkig zijn ze daar op school heel makkelijk in. Met iedere dag trainen wacht ik ook nog even. Toch ben ik blij dat ik eindelijk verbetering zie. Ik weet dat het irrationeel is, maar ik begon écht bang te worden dat ik nooit meer de oude zou worden. Nu is die angst nog niet helemaal weg, maar naarmate ik me beter voel, krijg ik er meer vertrouwen in.


Inmiddels is het alweer juni en daarmee eigenlijk tijd voor een nieuwe progressie-update. Ik twijfel echter of ik er deze maand een maak, omdat ik me toch onzekerder voel naarmate ik minder train. Gedachtes als je gooit alles weg waar je sinds vorige zomer hard voor getraind hebt en straks kun je weer helemaal opnieuw beginnen gaan regelmatig door mijn hoofd. Wat niet betekent dat ik ook luister naar die gedachtes, want ik weet dat het onzin is. Bovendien, mijn spieren gaan echt niet zomaar weg, omdat ik minder frequent train. Het enige is misschien dat ik iets minder ''droog'' ben, maar ik ga me nooit meer verliezen in het afvallen.
~Demi Lovato~

Gister stond ik met Renee in de sportschool. Ik vertelde haar dat ik het gevoel heb dat ik iets ben aangekomen. Eerst keek ze me aan het die bekende blik waarmee ze wilt zeggen: ''serieus, who cares, je bent gewoon slank''. Iets later zei ze ineens: ''Ik ben trots op je''. Ik keek haar niet begrijpend aan. ''Ja, weetje, vroeger als je dacht dat je was aangekomen, schoot je helemaal in de stress. Ik ben niet trots op je omdat je misschien bent aangekomen, maar omdat je super chil bent geworden.'' Dat raakte me. Ik bén chiller geworden. Ik streef geen perfectie meer na en zelfs nu ik door pfeiffer minder controle heb over mijn leven, kan ik daarmee omgaan. Het is niet makkelijk, maar ik heb geaccepteerd dat ik gas terug moet nemen (wat betreft sport). En dat zonder me obsessief vast te bijten in iets anders. Vooruitgang dus!

Plus een goed vooruitzicht, over precies een maand begint voor mij de zomervakantie.
Can't wait!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen