woensdag 21 oktober 2015

Keuzes




Ik heb nooit moeite gehad met keuzes maken. Als klein meisje wist ik maar al te goed wat ik wilde. Wat wel eens lastig kon zijn voor mijn ouders als zij mijn ideeën iets minder geslaagd vonden, want dan brak de hel los. Als ik eenmaal iets in mijn hoofd had, moest het ook zo gebeuren. Bovendien ging ik door met proberen tot hetgeen wat ik wilde geslaagd was. Dit leidde tot situaties als de volgende: in de periode dat ik mijn veters leerde strikken waren mijn ouders genoodzaakt me een half uur voordat we ergens naartoe gingen te waarschuwen dat we zo gingen vertrekken. Dan had ik nog even de tijd om mijn veters te strikken, wat ik eigenlijk nog helemaal niet alleen kon. Maar o wee als mijn ouders me probeerden te helpen, dan haalde ik de strik er gewoon weer uit en begon opnieuw.


Toch verkeer ik de laatste tijd vaak in tweestrijd. Zowel omtrent mijn tijdsindeling als rondom mijn studiekeuze. Het examenjaar brengt veel keuzes met zich mee. De keuze voor een studie, een stad, voor thuis blijven wonen of verhuizen. En wil ik überhaupt wel gaan studeren? Een tussenjaar klinkt ook zo slecht nog niet. Zeker niet omdat ik veel interesses heb en ik dan de tijd zou hebben om me te verdiepen in dingen waar ik nu nooit aan toe kom. Of anders zou een half jaartje au pair in Engeland mijn engels kunnen verbeteren. Of eerst een half jaar werken om er vervolgens een half jaar op uit te trekken om meer van de wereld te zien. Zo.Veel.Opties.


En dan is er nog het examenjaar zelf. De eerste toetsweek nadert en ik merkte dat mijn stresslevel in de week voor de vakantie flink omhoog schoot vanwege allerlei deadlines. Ik wil het graag goed doen en natuurlijk mijn examens halen. Dit gaat veel tijd kosten en daar baal ik van. Weinig van wat ik op school leer kan me echt interesseren en ik zou mijn tijd graag aan andere dingen besteden.

Misschien wat overbodig om nog te noemen, maar ik ben een perfectionist. Wat betekent dat als ik ergens voor kies ik er ook 100% voor wil gaan. Dat heb ik met school, maar ook met andere dingen zoals sport. Nu ik meer interesses heb ontwikkeld moet ik mijn tijd nog beter verdelen over school, sport, bloggen, sociale contacten en andere dingen. Dit vereist het houden van balans en dat is voor mij een moeilijke opgave. Ik kan namelijk geen 9 halen voor school, elke dag trainen, al mijn eten voorbereiden en ook nog in contact blijven met alle mensen om me heen. Ik ken mezelf inmiddels goed genoeg om te weten dat dat eigenlijk wel is wat ik wil en dat dat een risico vormt voor mijn gezondheid. Ik heb afgelopen jaar niet voor niets Pfeiffer gekregen.

Dat doet me eraan denken dat een docente, ik denk al meer dan een jaar geleden, tegen me zei dat ik een persoon van de extremen ben. Dat had betrekking tot mijn schoenen; ik kwam op sneakers de klas binnen lopen, terwijl ik de dag daarvoor op hele hoge hakken haar lokaal had betreden. Het was als grapje bedoelt, maar het is me al die tijd bijgebleven, omdat het zó waar is.


Hoe moeilijk ook, ik zal dit jaar voor balans moeten kiezen. Het is nu eenmaal niet mogelijk om voor één ding te kiezen en me daar volledig op te focussen. Stoppen met school is geen optie. Ik zie het dan maar als een middel om mijn uiteindelijke doel te bereiken. Over minder dan een jaar kan ik beginnen aan een studie die mijn interesse wel wekt. Dat zal al een boel schelen, omdat ik dan minder in tweestrijd verwikkeld zal zijn tussen wat ik wil en wat ik moet.

Wat studieplannen en mijn toekomst betreft. Een tijd geleden las ik een tekst van iemand of Tumblr die erg toepasselijk is op de situatie waarin ik en veel andere scholieren zich bevinden. Het kwam erop neer dat je niet op je 20e je hele leven op orde hoeft te hebben en dat het prima is om zoekende te zijn. De puzzelstukjes vallen van zelf wel op hun plek.

2 opmerkingen:

  1. Oh, wat is dit herkenbaar... En die laatste alinea: helemaal waar! Tegenwoordig lijkt het bijna alsof je je leven vanaf je achttiende al helemaal uitgestippeld moet hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. He Lieve Tessa
    Wat een mooi schrijf stuk. En ja meis vertrouw op wat komt en dat dingen zich vanzelf afwikkelen.
    xx mama

    BeantwoordenVerwijderen