vrijdag 1 juli 2016

Op zoek... naar een kamer #1

Hee guys!

Tijd voor een update. Natuurlijk hebben jullie me de laatste tijd kunnen volgen in mijn vlogs, maar ik denk wel eens dat ik mezelf beter kan uitdrukken wanneer ik schrijf. Over mijn vlogs gesproken, mijn laatste vlog is momenteel 713 keer bekeken. 713! Waar al die kijkers ineens vandaan komen? Geen idee. Ik heb besloten om vanaf nu zondag te bestempelen als mijn vaste uploaddag, zodat jullie weten waar jullie aan toe zijn. Nu hopen dat het, voor mij hoge, kijkersaantal niet iets eenmaligs was.

Hierbij even een korte samenvatting voor de mensen die mijn vlogs van de afgelopen tijd niet gezien hebben: ik heb mijn eindexamen VWO met succes voltooid, ben begonnen met rijlessen, heb een zomerbaantje in de horeca en ben hard op zoek naar een kamer in Tilburg waar ik na de zomer begin aan de studie Organisatiewetenschappen. Ik heb besloten een serie te schrijven over mijn zoektocht naar een kamer. Het zou overigens kunnen dat de serie met twee afleveringen al afgelopen is (dat is zelfs te hopen voor mij).

Neem het volgende fragment vooral niet te serieus. Dit is nu eenmaal de humor die ik en mijn vader hebben en die mag je vooral met een korrel zout nemen.

Op zoek... naar een kamer #1
Gister reisde ik weer eens af naar Tilburg. Dit keer niet voor een bezoek aan de universiteit, maar voor een kamerbezichting. Ik had een afspraak met ene Harrie, een verhuurder, die me enkele kamers zou laten zien.

Aangezien het toch niet gaat om een hospiteeravond, gaat mijn vader met me mee. Dat scheelt me weer twee lange treinritten. We besluiten vroeg te vertrekken, zodat we de tijd hebben om Tilburg een beetje te verkennen.

Het weer werkt niet echt mee aan een positieve beeldvorming van de stad. De enkelingen die zich op deze regenachtige middag in de hoofdstraat wagen, zijn voornamelijk wazige, volkse figuren die hier ook al niet veel goeds aan doen. Al snel ben ik gefocust op het spotten van mensen die een leuk stijltje hebben en eruit zien alsof er een interessant gesprek mee te voeren valt. Ondertussen begint de miezerregen door mijn kleren te dringen en vraag ik me hardop af waar ik aan begonnen ben.

Mijn teller is onder de vijf blijven hangen op het moment dat mijn vader mijn gedachtegang onderbreekt: ''Nou, je gaat wel lekker veel aandacht krijgen hier Tess. Ik zie weinig mooie vrouwen rondlopen.'' Ik onderdruk een lach. Typisch wel weer, mijn vader hield er ook al een teller op na. Zo vader zo dochter. Helaas heb ik nog niet één jongen voorbij zien komen wiens aandacht de moeite waard is...

We duiken een café in om te schuilen en koffie te drinken. Vervolgens gaan we op zoek naar een geschikt restaurant om wat te eten. Na langs, voor mijn gevoel wel 100, veredelde snackbars en smoezelige Chinese tentjes te zijn gekomen, denken we eindelijk iets gevonden te hebben. Alleen jammer dat we geen tijd meer hebben om er ook daadwerkelijk te gaan eten.

Alhoewel, dat hadden we eigenlijk best kunnen doen. Na tien minuten te hebben gewacht voor de woning waar ik heb afgesproken met de verhuurder besluit ik hem op te bellen.

''Met Harrie.''
"Hallo Harrie, met Tessa. Ik sta te wachten voor de woning waar we hebben afgesproken...''
''Oh, ik had een afzegging gekregen en wist niet zeker of ik nou nog een afspraak had vanavond.''
''Ja dus.''
''Ik kan er over 10 minuten zijn.''
''Goed, dan wacht ik.''

Tien minuten bleek wat optimistisch, maar daar stopte dan eindelijk een auto. Een klein, gedrongen mannetje stapt uit en zwaait in onze richting. Hij stelt zich voor als Harrie en biedt zijn excuses aan voor het te laat komen. Het eerste wat me opvalt is dat hij scheel kijkt en daarmee is de bijnaam die mijn vader en ik hem later geven gevonden.

Hij opent de deur en we komen via een klein gangetje in een keuken terecht waarvan het aanrecht letterlijk niet meer zichtbaar is onder alle rotzooi. Boven laat hij me de kamer zien die vrij is. Het eerste en tevens laatste pluspunt is binnen wanneer ik op de bovenverdieping een knappe gast tegenkom. De kamer is echter maar 11 vierkante meter, terwijl ik aan de telefoon heb aangeven dat ik de kamer van 16 vierkante meter wil bekijken. Bij nader informeren blijkt dat die kamer al weg is en de ruimste kamer die hij me kan bieden 14 vierkante meter is. Die wil ik dan wel zien, dus rijden we achter hem aan naar de andere woning.

Eenmaal in de auto zegt mijn vader: ''Schele Harrie is wel oké.'' En dat is zo. Ik twijfel er niet aan dat hij een betrouwbare verhuurder is, ondanks de ongemakken. Het tweede huis bevalt bovendien beter. Het ziet er mooier, opgeruimder uit en ligt in een rustige straat. De kamer waarvoor ik kom is nog bewoond, dus klopt Harrie op de deur en vraagt of we even de kamer mogen bekijken. Die jongen die de deur opent is erg vriendelijk en laat me zijn kamer zien. Hij verontschuldigd zich voor de rommel, wat echt niet nodig is aangezien ik onaangekondigd zijn kamer kom binnenvallen. De kamer ziet er prima uit. Hij heeft een mooie, lichte laminaatvloer en grote ramen die uitkijken op een klein achterplaatsje. Bovendien kost deze kamer maar 300 euro per maand, inclusief gas, licht en water.

Er valt een stilte en Harrie kijkt mij vragend aan. Ik voel de druk om gelijk te beslissen, maar dat kan ik niet. Zeker niet omdat ik nog geen vergelijkingsmateriaal heb. Dus maken we de afspraak dat ik bedenktijd krijg tot 5 uur de volgende dag.

Eigenlijk maak ik op de terugweg mijn keuze al. De kamer was niet verkeerd, maar het was het gewoon nét niet. Het voelde niet goed. Ik heb toch het idee dat het, net als met het zoeken van een huis, een gevoelsding is.

Inmiddels heb ik Harrie opgebeld om te zeggen dat ik de kamer niet neem. Gelukkig heb ik nog ruim tijd om iets anders te vinden. Op naar de volgende bezichtiging/hospiteeravond.

Wordt vervolgd...

2 opmerkingen:

  1. Leuk om ook weer een schrijfseltje van je te kunnen lezen, Tess! En dat kamers-bezichtigen lijkt me toch wel leuk hoor, zo'n beetje bedenken waar alles zou moeten en dat je jezelf daar al helemaal kunt zien zitten (of juist niet). Ben benieuwd wat het wordt, uiteindelijk!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Leuk is het zeker. Tenminste, nu nog wel... Ik hoop niet net als Myrthe na 12 hospiteeravonden nog niets te hebben, maar ik hou je op de hoogte. x

      Verwijderen