zondag 10 juli 2016

Op zoek... naar een kamer #2

Ik had een goed gevoel over deze kamer vanaf het moment dat ik hem tegenkwam op Kamernet. Toch zat ik in de auto terug naar Amersfoort met een baal. Zou mijn intuïtie
me in de steek hebben gelaten? Of zou deze dag nog een verrassende wending krijgen?




Zaterdag 9 juli 2016
Om kwart over 10 haast ik me de auto in, balend van mezelf dat ik niet eerder uit mijn bed gekomen ben. Nu heb ik mijn make-up maar half kunnen doen en mijn haar ziet eruit alsof ik net uit mijn bed gekomen ben, wat niet geheel onwaar is natuurlijk. Ik moet echt vroeger gaan slapen...
Om kwart voor twaalf rijden we de juiste straat in. De straat die ik over een tijdje misschien wel associeer met ''thuis zijn''. Tenminste, met één van de twee plekken waar ik thuis ben. Ik kan me niet voorstellen dat mijn kamertje bij mijn vader in Amersfoort niet meer als thuis zal voelen. Ik krijg er enkel een eigen plekje bij, toch? Een ding weet ik zeker, het gaat raar zijn om mijn vader niet meer elke dag te zien. Los van de kleine irritaties rondom één en altijd hetzelfde thema (het huishouden), heb ik de afgelopen twee jaar met veel plezier en zonder moeilijkheden bij hem gewoond. Ik ga hem missen. Niet dat ik niet meer regelmatig in Amersfoort zal zijn. Ik zal voorlopig nog elk weekend naar huis (moeten) komen voor werk en rijlessen. Wel zal ik mijn uurtjes in deze weekenden moeten verdelen over mijn vader, moeder, broer, vrienden, werk, rijlessen, sport en hoogstwaarschijnlijk over mijn studie. 

De straat ligt langs twee groene hofjes en ziet er prima uit. Ik bel aan, maar niemand doet open. Ik voel een déjà vu opkomen, maar dat is niet geheel terecht. Ik ben te vroeg. Ik heb net de camera in mijn handen om het huis te filmen voor mijn vlog als de deur van de woning opengaat. Er komt een meid naar buiten samen met haar ouders. Ik ben geen andere kamers tegengekomen die werden aangeboden op hetzelfde adres. Dat betekent dat deze meid een concurrente is. Zij is komen kijken naar dezelfde kamer. Tuurlijk, als je gaat hospiteren heb je altijd concurrentie, maar ik had er niet bij stilgestaan dat dit bij een bezichtiging ook het geval kan zijn.

Ik stel me voor aan de verhuurder en volg hem, samen met mijn vader, de woning in. Het is een split level woning die ik, zou ik hier komen te wonen, deel met een andere meid en twee jongens. Ik deel dan de garage, de badkamer en de woonkeuken met mijn huisgenoten. De keuken is lekker licht en er zijn zitplekken, zodat er samen gegeten kan worden. Of dat ook gebeurd weet ik niet. Ik heb de andere huurders helaas niet ontmoet. Wel zijn er pluspunten binnen als ik zie dat de keuken lekker opgeruimd is, de bewoners onderling een corvee schema blijken te hebben én er deze zomer een nieuwe keuken wordt gemonteerd. 

Tijd om de zolderkamer te bekijken. De indeling is vrij bijzonder. Er is een soort bedstee. Ik zou niet weten hoe ik het beter kan omschrijven. Er is een trapje naar een iets hoger deel van de kamer waar een tweepersoons bed in past en dan zijn er nog twee ruimtes die half gescheiden worden door een uitstekend wandje. Het waren blijkbaar eerst drie aparte ruimtes. Hoewel ik me kan voorstellen dat sommige mensen wat benauwd zou worden van de bedstee, zie ik al gelijk voor me hoe ik daar een mega gezellig hokje van maken met lampjes en dergelijke. Verder ligt er een mooie laminaatvloer en zijn er twee grote ramen, waar ik blij van word. 

Ik ben er gelijk uit. ''Ik zie het wel zitten. Ik wil hem.'' Helaas had ik gelijk wat de concurrentie betreft. Die ochtend waren er al twee bezichtigingen geweest. Beide partijen hadden interesse gehad. De eerste partij was afgevallen. De verhuurder vond deze persoon om de een of andere reden niet geschikt. Hij probeerde, zo bleek uit zijn woorden, altijd wel mensen te kiezen die niet voor moeilijkheden zouden zorgen. Of het onderling klikt weet je natuurlijk nooit zeker, maar hij probeerde het wel een beetje af te stemmen, zo had ik het idee.

De tweede partij, de meid voor mij, was echter wel geschikt. Zij zou vandaag laten weten of ze de kamer nam, maar ze zou erg enthousiast geweest zijn... De verhuurder vindt het duidelijk een lastige situatie, omdat hij mijn enthousiasme ziet. Ik snap echter ook dat hij me niks kan toezeggen, aangezien die ander nu eenmaal eerder was. We spreken af dat ik hem die avond bel om te informeren hoe het er voor staat.

In de resterende minuten gooi ik mijn charmes in de strijd en doe mijn best om de kamer te veroveren. Als hij toch besluit wie de kamer krijgt, zou ik met mijn oprechte enthousiasme héél, héél misschien wel voorrang kunnen krijgen, zo hoop ik. Mijn vader doet nog een duit in het zakje door te zeggen dat ik altijd weet wat ik wil. Ofwel, als ik voor deze studie koos zou ik hem ook afmaken. Ofwel, als ik deze kamer kreeg, zou ik er voorlopig blijven wonen. 

We hadden ons best gedaan. Ik bedank de verhuurder en we vertrekken. Mijn vader kan het natuurlijk niet laten om nog een laatste opmerking te maken. ''Enne, poeier die andere geïnteresseerden maar gewoon af'', werpt hij de verhuurder over zijn schouder toe wanneer we weglopen. ''Pahaaap, moest je dat nou echt zeggen?'' Maar stiekem vind ik het wel grappig.

Onderweg halen we koffie bij een tankstation. Mijn vader blijft stilstaan naast een vriesvak met ijsjes. ''Wil je een troostijsje?'' Ik denk een paar seconden na en antwoord: ''Nee, want als het een troostijsje is gaan we er al vanuit dat ik de kamer niet krijg. Positief blijven, dat helpt.'' Eigenlijk denk ik dat mijn vader gewoon realistisch is, aangezien die ander ook enthousiast was. 

Eenmaal thuis, na een reis van twee uur inclusief file, check ik mijn mail en Kamernet. Verbaasd zie ik dat de verhuurder me een berichtje heeft gestuurd. Ha Tessa, wil je me even bellen? Dit berichtje was 10 minuten na mijn vertrek uit de woning verzonden. Inmiddels dus al meer dan twee uur geleden. Apart... Ik ren de trap af om de telefoon te pakken. Ik bel het nummer, maar er wordt niet opgenomen. 

Een kwartier later gaat de telefoon. Ik neem gelijk op. Het is de verhuurder. Mijn mond valt open als ik hoor wat hij te zeggen heeft. ''Ik gun jou de kamer eigenlijk toch meer. Ik vind je gewoon het meest geschikt, dus als je het wilt, is de kamer voor jou.'' Ik denk niet dat ik nog hoef te vertellen wat mijn antwoord was...

Inmiddels heb ik net het contract ontvangen. Het is nog een kwestie van ondertekenen en terugsturen en dan kan ik me inschrijven in Tilburg. Ik heb mijn kamer gevonden. 

Hiermee is de serie alweer afgelopen, maar niet getreurd, ik bedenk wel iets nieuws! Ideeën zijn altijd welkom :)

1 opmerking:

  1. Ja, super dat jouw voorgevoel dat deze kamer jouw kamer zou worden is uitgekomen. In een week gebeuren er wel heel veel goede dingen! Diploma VWO, theorie rijbewijs gehaald en een kamer gescoord in Tilburg. Mooi om daar getuige van te zijn! Daan

    BeantwoordenVerwijderen