zaterdag 20 augustus 2016

Op zoek naar...verbinding #intro




Alweer bijna twee weken geleden vertrok ik vol van indrukken en nieuwe inzichten van Kasteel de Schans in België. Ik keerde terug in Amersfoort met een gevoel van heimwee. Heimwee naar een fijne plek en de warmte van veel lieve mensen. Kasteel de Schans is zoals de bewoners het zelf verwoorden 'een centrum voor persoonlijke ontwikkeling en therapie waar trainingen en alternatieve therapieën worden aangeboden.' Het was alweer jaren geleden dat ik de Schans voor het laatst bezocht. Ik was volgens mij 11 toen ik er voor het eerst een week doorbracht tijdens het 'vakantieavontuur'. Nu, een paar jaar nadat ik er had deelgenomen aan de jongerenweek, bezocht ik de Schans voor de cursus Ont-moeten.

Kleine impressie van het terrein:



Het Kasteel
Links de Hoeve en rechts het Koetshuis
Ont-moeten, ofwel het ''niet moeten'', maar ook Ont-moeten als in het in contact zijn met de ander. De cursus is erop gericht ''moeten'' om te zetten in ''willen''. In het algemeen én specifiek in de relatie tot de ander. Aangezien ik onophoudelijk net iets meer moet van mezelf dan eigenlijk goed voor me is, leek deze cursus bepaald geen slecht idee. Bovendien werd deze cursus gegeven door Maud, die ik nog niet kende, en door Koos, een bekend gezicht en iemand waarbij ik altijd een vertrouwd gevoel heb gehad. En dat is geen overbodige luxe, want van tevoren wist ik al dat dit soort cursussen best heftig kunnen zijn.

Dat is gebleken. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zoveel gehuild heb gedurende vijf dagen. Gelukkig was het meer dan dat. Ik heb ook ontzettend gelachen en ben tal van inzichten rijker. En ook het verdriet mocht er zijn. Al kostte het me vier dagen om te beseffen dat ik dat, zonder succes, al de hele week probeerde weg te slikken. Letterlijk en figuurlijk. Ik had wel door dat ik die week vaak slikte, maar pas toen ik een keer de ruimte uit rende -het werd me even te veel- en ik buiten zat te praten met een van de assistenten, begreep ik waarom.

Nu ik dit schrijf en de herinneringen zich als een film afspelen in mijn hoofd, stromen de tranen alweer over mijn gezicht. Zoals de assistente die middag al zei: ''Er zit nog veel verdriet.'' Ik dacht altijd dat het boosheid was, maar bij nader inzien komt dat waarschijnlijk doordat ik boos zijn nu eenmaal makkelijker vind dan verdrietig zijn. Of eigenlijk in het algemeen makkelijker dan me kwetsbaar opstellen. Hoewel ik erg open ben, zowel in mijn vlogs, blogs als in het ''echt leven'', vind ik het lastig om het aan te geven als ik iets moeilijk of eng vind. En hulp vragen? No way. Pas als ik er zelf uit ben hoe ik het probleem waar ik voor sta ga oplossen, neem ik de stap om iemand in te lichten over hetgeen waarmee ik worstel(de).

Het werd al snel duidelijk dat deze week voor mij in het teken zou staan van het aangeven van mijn behoeftes, steun vragen en het innemen van mijn eigen ruimte (in de groep). Makkelijk was dat niet. Het feit dat ik de jongste van de groep was (de jongste na mij was 36), maakte het er niet simpeler op.

Hoe dan ook, het was een bewogen week en ik ben nog altijd blij dat ik de uitdaging ben aangegaan. Ik heb veel stof tot nadenken en misschien nog wel belangrijker: nieuwe inzichten waarmee ik aan de slag kan om meer vrijheid en spontaniteit in mijn leven te creëren. En waarom zou ik die niet met jullie delen? Misschien dat iemand er nog iets aan heeft en anders vinden jullie het misschien gewoon interessant om te worden meegenomen in mijn zoektocht naar verbinding met mezelf en de wereld om me heen.



Long story short: de komende tijd zullen er een aantal blogs verschijnen waarin ik vertel op welke vlakken ik mezelf ben tegengekomen op de Schans en hoe ik daar in het dagelijkse leven mee om (wil) ga(an).

4 opmerkingen:

  1. Het was mooi om dit samen te doen Tessa! Bijzonder en erg mooi om met de zweethut af te sluiten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het was zeker bijzonder en mooi! Een ervaring om nooit te vergeten :)

      Verwijderen
  2. Graag ont-moet ik jou daar op de schans en daar buiten nog een keer.
    Mooi om te zien hoe sterk jij bent geworden en blijft groeien.
    Dank je, have fun on the road ahead!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat gaat goed komen Koen.
      Dankjewel, voor het compliment en voor de gezelligheid op de Schans!

      Verwijderen