woensdag 21 september 2016

Op zoek naar... verbinding #1



De serie Op zoek naar...verbinding is gebaseerd op mijn ervaringen op cursuscentrum Kasteel de Schans en staat in het teken van mijn zoektocht naar verbinding met mezelf en de wereld om me heen. Voor meer informatie over de Schans en de cursus Ont-Moeten verwijs ik jullie naar de introductieblog van deze serie. Wanneer ik verwijs naar groepsleden - en andere mensen dan zij die de cursus gaven (Koos en Maud) - zal ik vanwege privacy enkel hun voorletters gebruiken.

Gevoelig
Op de heenweg vertelt mijn moeder over eerdere keren dat zij deelnam aan cursussen op de Schans. Ze zegt dat het belangrijk is om je eigen grenzen aan te geven, omdat het er best heftig aan toe kan gaan. Ik vertel haar dat ik niet zo zeer bang ben voor de confrontatie met mijn eigen emoties, maar voor die met de emoties van anderen. Niet omdat ik het onprettig vindt als anderen geëmotioneerd zijn -sterker nog; ik vind het juist fijn als mensen hier open in zijn- maar wel omdat ik zelf erg gevoelig ben. Dit uit zich op meerdere manieren.

Zo heeft de sfeer in een groep veel invloed op de mate waarin ik me op mijn gemak voel. Ook op individueel vlak speelt deze gevoeligheid een rol. Ik pik vaak emoties van anderen op. Dat is op zich een goede eigenschap; bij mijn vrienden bijvoorbeeld voel ik vaak aan wanneer ik door moet vragen, omdat diegene ergens mee zit. Toch heeft deze eigenschap ook zijn schaduwkant. Het lukt me niet altijd om emoties van anderen te scheiden van die van mezelf.

Om maar een voorbeeld te noemen: toen ik eindexamen deed was er op een dag een brand uitgebroken, waardoor een gedeelte van Vathorst was afgezet. Een klasgenootje van mij kwam stil te staan met de fiets en had geen idee hoe ze op tijd op school moest komen. Toen ze eenmaal -vijf minuten voor aanvang van het examen- binnenkwam, was iedereen te druk met zichzelf bezig om zich om haar te bekommeren. Ik liep naar haar toe en voelde meteen de stress die zij, vanzelfsprekend, ervoer. Toen ik een arm om haar heen sloeg en vroeg of het wel ging, begon ze te huilen. Logisch ook, want ze had natuurlijk alle mogelijke rampscenario's afgelopen in het half uur ervoor. Ik vind het fijn dat ik er voor haar kon zijn en haar kon helpen om rustig te worden, maar het was ook fijn geweest als ik niet zelf gelijk met tranen in mijn ogen had hoeven zitten.

Van te voren is mijn grootste angst dan ook dat ik elke keer in tranen zal zijn wanneer iemand uit mijn groep iets vertelt waarbij hij/zij geëmotioneerd raakt. Mijn angst blijkt niet ongegrond, want al bij de eerste deelronde heb ik het zwaar. Ik vind het volstrekt belachelijk dat ik zou moeten huilen om het verhaal van een ander, dus begin ik al op dag 1 opkomende emoties weg te slikken.

Uiteindelijk blijkt verzet niet de oplossing. Gedurende de week kom ik erachter dat het vooral belangrijk is om bij mezelf te blijven. Gronden helpt hier goed bij. Nu denken veel van jullie waarschijnlijk: gronden, wat bedoel je daarmee? Zonder het heel zweverig te maken: het komt erop neer dat je voelt hoe je voeten en stuitje contact maken met de aarde. Het is hiermee ook een manier om in je lichaam te blijven. Mij helpt het bovendien om mijn aura en de bescherming eromheen duidelijk neer te zetten, zodat de emoties van anderen niet mijn persoonlijke ruimte binnen komen dwarrelen. Ik kan me voorstellen dat dit voor jullie vage materie is, dus ik ga er niet te ver op in. (Laat het me ook vooral weten als je dit juist wel interessant vindt, want dan kan ik er een keer uitbreider op in gaan in een aparte blog.)

Kwetbaarheid
En dan waren er nog mijn eigen emoties. Tegen mijn verwachting in valt het me ook zwaar om deze te uiten. Ik merk dat ik eigenlijk gewoon ontzettend klaar ben met al dat zware gedoe. Ik vraag me af waarom ik ook al weer besloten heb deze cursus te doen. Ik wil verdomme dat het gewoon een keer makkelijk is. Waarom moet mijn leven altijd zo fucking ingewikkeld zijn? Een zin die ik mezelf al vaak heb horen denken en uitspreken in mijn leven. Ik had ook gewoon iets luchtigs kunnen doen deze week, zoals assisteren bij de kinderen of tieners...

Door alle emoties en energie, van mezelf en anderen, slaap in maandag- en dinsdagnacht slecht. Woensdagochtend beginnen we de dag weer door te dansen. Aangezien ik deze week aan het Ont-moeten ben en ik echt nul zin heb om te dansen, besluit ik mijn dag te beginnen zittend op een hoge stapel matrassen.

Ik kijk vanaf mijn veilige positie op de matrassen toe hoe mijn moeder de strijd aan gaat met Koos. Ik denk dat ze iets kwijtmoet, want ze daagt hem uit tot stoeien. Ze krijgt de nodige bekijks. Iets waar ik op dit moment juist totaal niet op zit te wachten. Mijn hoofd voelt dof en mijn lichaam slap. Instinctief maak ik me klein door mijn benen op te trekken en mijn armen erom heen te vouwen. Anderen speculeren over de stoeipartij die bezig is. ''Koos brengt het er goed vanaf voor zijn leeftijd'', zegt iemand naast me.  

Eenmaal  uitgevecht -buiten adem en lachend- komen mijn moeder en Koos mijn kant op. ''Nu is Tessa aan de beurt'', grapt mijn moeder. Net alsof ik daar nu op zit te wachten... Desondanks forceer ik een glimlach die uit ervaring overtuigend genoeg is. Nou, hier helaas niet dus. Koos breekt met één simpele zin door mijn façade heen. ''Tessa, wil niet vechten'', zegt hij terwijl hij me doordringend aankijkt, ''Jij hebt al genoeg gevochten.'' Zonder te weten waar het vandaan komt, voel ik ineens een enorme drang om opstandig te zijn. Ik wil iedereen weg duwen, mijn muren weer optrekken. Ik wil niet kwetsbaar zijn. Ik vecht wederom tegen mijn tranen. Tevergeefs. Koos reikt zijn handen naar me uit, maar ik weiger zijn uitreiking te ontvangen.

Ik denk dat veel mensen liever alleen dealen met hun pijn en verdriet. Je hoort mensen vaak zeggen dat ze sterk willen zijn en dus besluiten anderen niet lastig te vallen met hun problemen. Maar wie zegt eigenlijk dat het niet juist sterk en dapper kan zijn om je moeilijkheden te delen met anderen? Dit betekent in veel gevallen namelijk niet dat zij ze voor je moeten óf kunnen oplossen, maar enkel dat zij er voor je kunnen zijn.

Dus besluit ik na een halve minuut alsnog zijn uitreiking te ontvangen. Ondanks mijn verdriet blijf ik in contact door mijn blik niet af te wenden. Ik voel het opstandige deel in mij tot rust komen. Ik besef dat ik de anderen niet op afstand hoef te houden, ook al is er een kans dat ik me vandaag niet groot weet te houden. Ik hoef niet te vechten. Ik mag kwetsbaar zijn.

Toen ik 12 was, kwam ik in een moeilijke periode terecht. Als ik terug kijk naar de Tessa van toen, komt de vergelijking met een klein, kwetsbaar, angstig vogeltje in me op. Ik ben sinds die tijd veel veranderd. Ik ben die meid die warmdraait voor krachttraining, piercings, tattoos, Range Rovers, motorrijden en boksen. En belangrijker nog: ik bewandel nu mijn eigen weg, wat anderen daar ook van mogen vinden. Daarmee zijn de aspecten klein en angstig vervlogen. Die kwetsbaarheid is echter nooit verdwenen en dat zou denk ik ook niet menselijk zijn.

Toch associeerde ik die kwetsbaarheid jaren lang met mijn slechte periode en met 'zwak zijn'. Dus was mijn reactie op verdriet en het ervaren van het gevoel 'kwetsbaar te zijn' vaak agressie. Wanneer iets me raakte of iemand me onzeker maakte, werd ik boos. Gelukkig heb ik altijd geweten hoe ik die agressie in banen moest leiden. Afgezien van een kastdeur die altijd de dupe was dan -mijn vader is gaande weg maar gestopt om hem weer te monteren- en die ene keer dat ik het een goed idee vond om met mijn hand tegen de muur te slaan in plaats van tegen mijn bokszak.

Inmiddels had ik al een tijd weinig last meer van die extreme boosheid, maar de opstandigheid die ik voelde was denk ik het laatste staartje. Die heb ik nu laten varen.

Want weet je wat? Kwetsbaarheid en zwakte zijn twee totaal verschillende dingen. En het durven laten zien van je zachte kant is juist iets om trots op te zijn, vind ik. Als iedereen dat wat vaker zou doen, zou de wereld er een stukje mooier op worden.

6 opmerkingen:

  1. Wauw, chapeau Tessa. Niet alleen schrijf je het puur en eerlijk op, maar ik denk ook dat iedereen die dit leest zich wel herkent in je verhaal. Het komt voor mij neer op een les die ik laatst heb moeten leren: praten lucht op. En het is cliché, maar waar: het lucht écht op. Ik hoop dat de week je ondanks het zware ont-moeten ook veel nieuws heeft gebracht (zo te horen wel!). Binnenkort praten we bij! <3

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel lieve Merle!! En inderdaad cliché of niet: praten lucht op. Tot snel xxx

      Verwijderen
  2. Mooi om te lezen hoe je steeds weer nieuwe stappen zet naar wat je Bent. Een liefdevolle meid met aandacht voor jezelf en de ander. En bijzonder om te zien dat je op veel jongere leeftijd dan je vader ontdekte dat kwetsbaarheid de ware kracht is! Het wordt nu tijd die kapot geschopte deur eens te gaan repareren!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat ik dat, en veel andere levenslessen, op jonge leeftijd heb mogen leren heb ik ook aan jou te danken pap!
      En ja, ik denk dat je hem nu kunt repareren zonder dat je er bang voor hoeft te zijn dat het dweilen met de kraan open is ;)

      Verwijderen
  3. Lieve Tessa wat mooi met kwetsbaarheid .zachtheid in verbinding blijven dat is pas kracht. En zo herkenbaar. Tevens mooi het gronden wat je hier met de paplepel is ingegoten jou nu nog kan helpen. Het valt niet mee zo open en gevoelig te zijn , maar het maakt jou een bijzonder mensen kind. Dikke knuffel

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel mam <3 Ik heb deze eigenschappen niet van de vreemden haha ;) En fijn dat ik gister mijn verhaal bij je kon doen. Ik zie je snel weer xx

      Verwijderen