maandag 6 maart 2017

Op zoek naar... verbinding #4



De serie Op zoek naar...verbinding is gebaseerd op mijn ervaringen op cursuscentrum Kasteel de Schans en staat in het teken van mijn zoektocht naar verbinding met mezelf en de wereld om me heen. Voor meer informatie over de Schans en de cursus Ont-Moeten verwijs ik jullie naar de introductieblog van deze serie. Wanneer ik verwijs naar groepsleden - en andere mensen dan zij die de cursus gaven (Koos en Maud) - zal ik vanwege privacy enkel hun voorletters gebruiken.

Nog twee blogs te gaan tot deze serie tot haar einde komt. Toen ik van de zomer terugkeerde na mijn Schansavontuur zat ik vol inspiratie, maar ik heb te lang gewacht met het uittypen. Het schrijven komt bij mij in vlagen en ik merk dat ik er nu veel behoefte aan heb. Ik ben volop bezig met een nieuwe serie waarmee ik nog een stapje verder buiten mijn comfortzone treed. Toch voelt deze serie nog niet af. Daarom heb ik besloten twee laatste blogs te wijden aan de ''jongeren winterspecial'' waaraan ik afgelopen december deelnam. Ik schreef hier al eerder over in Doei steen, welkom 2017 De cursus werd gegeven door Veerle en Daan.


Samen met C., die ik afgelopen zomer ontmoette, en J., die ik op het station voor het eerst zag, reisde ik per trein van Amersfoort naar Weert. Daar werden wij opgehaald door een van de assistenten van onze cursus. Ik vond het enigszins spannend, omdat de meeste jongeren elk jaar komen en elkaar als (schans)familie zien. Ik, in tegenstelling, was er jaren niet geweest en van de zomer deed ik mee bij de volwassenen. Aan de andere kant wist ik ook dat Schansmensen mijn soort mensen zijn en dat het goed zou komen.

We kwamen 's avonds aan op de Schans en na het kiezen van een slaapplek -we sliepen met z'n allen op de zolder van de Hoeve- werden we uitgenodigd in onze groepsruimte. De eerste oefening was een zogenaamde welkomsdouche. Wat zoveel inhield als dat er twee rijen met mensen gevormd werden, die met hun gezichten naar elkaar toestonden. Als je aan de beurt was liep je langzaam tussen de rijen door waarbij je enkel met iedereen oogcontact hoefde te maken. Hij of zij heette je welkom en raakte je even aan. Zo bewoog je je stapje voor stapje tussen de menselijke kettingen door. Eenmaal aan het einde aangekomen werd je opgevangen door een assistente die je een knuffel gaf.

Dit ritueel speelde zich in stilte af. Afgezien van de welkomsgroeten en de stem van Veerle die het geheel begeleidde. De aandacht was bij de persoon die welkom geheten werd. Sommige onder ons vonden het enkel fijn. Andere vonden het zichtbaar spannend of emotioneel. Ik behoorde tot de tweede categorie. Voornamelijk omdat ik emotioneel opgeladen werd door de emoties van anderen. Ik was bang te gaan huilen door deze emotionele overload en juist door die angst werden mijn emoties enkel gevoed. Ook was het ontzettend confronterend om door zoveel mensen oprecht met open armen te worden ontvangen, terwijl ik zelf moeite heb me welkom te voelen.

Eenmaal naast Veerle zeg ik het maar gewoon eerlijk: ''Ik vind dit heel moeilijk''. En ja hoor, daar zijn de tranen al. Na een knuffel van Veerle draai ik mijn betraande gezicht weer naar de groep. ''Wil je het proberen?'', vraagt ze, ''Ik kan aan de buitenkant met je meelopen als je dat fijn vind.'' Ook wordt me gevraagd of ik aangeraakt mag worden. Dat vind ik oké. Ik kies ervoor alleen te lopen. Wel worden er wat mensen verplaatst zodat ik eerst welkom word geheten door een aantal meiden/vrouwen. Dat voelt om de een of andere reden veiliger.

De volgende ochtend blijkt tijdens de eerste deelronde dat er nu al veel losgemaakt is bij sommigen van ons. Ik vertel dat ik moeite heb mijn emoties te scheiden van die van anderen. Dat ik er moe van word dat ik niet gewoon kan meeleven met anderen zonder er totaal in beslag door te worden genomen. Ik krijg de tip om een kussen op mijn buik te leggen of als dit niet mogelijk is mijn armen voor mijn lichaam te houden als een soort barrière. Verder zou goed doorademen naar mijn buik moeten helpen om bij mezelf te blijven. Als laatste tip krijg ik het steun zoeken bij een ander. Soms is de hoeveelheid ''energie'' te veel om alleen te verwerken en twee lichamen kunnen samen meer aan dan een. Wat me direct al ontzettend helpt is dat Veerle zegt dat ik de Schans als een speeltuin mag zien, een soort oefenterrein.


Ook de tweede ochtend startten we met een deelronde en begon ik met oefenen. Ik merkte meteen dat deze tips werken.Wederom kwam er veel los en deelden mijn groepsgenoten openhartig hun struggles. Wat ik super knap vind! Ik was de oudste van de groep, die liep vanaf 15 jaar, en ik verbaasde me over hoe ontzettend goed de anderen hun emoties en gedachtes onder woorden konden brengen. Ik merkte al snel dat het me te veel werd en ik legde een kussen op mijn buik. Dit hielp. Nadat ik aan de beurt was geweest waren we op de helft. Niet lang daarna kreeg ik het toch moeilijk en zocht ik steun bij C. die naast me zat. Dat was genoeg om me zonder rode ogen de deelronde door te helpen. Ik wil hier overigens helemaal niet mee zeggen dat er iets mis is met huilen. Dit kan op zijn tijd juist heel goed zijn, maar ik hoef niet met iedereen die pijn of verdriet ervaart mee te huilen.

Ik merk dat ik ook in het dagelijks leven mezelf soms kwijtraak in het contact met anderen. Als ik met je praat wil ik dat jij je op je gemak voelt. Ik ben meer bezig met wat jij ervaart dan met wat ik zelf ervaar. Het is niet zozeer dat ik de ander wil pleasen, want als ik het niet met je eens ben zal ik niet schromen om dat te zeggen. Het is meer dat ik je wil laten ervaren dat ik echt luister, dat ik je hoor, dat ik op dit moment met mijn aandacht 100% bij jou ben. Misschien wel omdat ik dit zelf vaak mis. Op zich een goede eigenschap, maar ik ben nu aan het leren dat ik desondanks mag blijven voelen wat ik zelf ervaar. Dat ik er voor iemand kan zijn, zonder zijn of haar emoties over te nemen. Het gaat me nog niet makkelijk af, maar ik heb er vertrouwen in dat ik er wel kom. Bij het afscheid vertelt een van de assistentes, die een paar jaar ouder is dan ik, dat zij zich erg in mij herkent. Dat zij vroeger ook te veel emoties overnam, maar dat ze dat met de tijd steeds minder is gaan doen. Dat het te leren valt.

Verder zegt Daan bij het afscheid dat hij ons bijzondere ''jongeren'' vind. Dat hij, als hij ons zo ziet, hoop heeft voor de toekomst. Hij noemt ons ''hogekwaliteitsexemplaren''. Daarmee was de naam voor onze groepsapp gevonden. Het afscheid valt ons allen zwaar. Hoewel we thuis allemaal lieve vrienden en vriendinnen hebben rondlopen, zijn Schansvrienden toch van een ander kaliber. Je ziet ze dan misschien niet vaak, maar het contact gaat zoveel dieper dan in het dagelijks leven. Allemaal ervaren we een enorme leegte als we thuis komen. Alsof je een stukje van jezelf hebt achtergelaten op de Schans. Bovendien sta je na een weekje Schans veel verder open, waardoor de buitenwereld ineens enorm vervreemdend kan zijn. Daar werden we dan ook voor gewaarschuwd door Daan. Zeker in verband met oud&nieuw dat naderde. De drank en de feesten die op de planning stonden zouden namelijk een stuk overweldigender binnen kunnen komen dan normaal.

Wat de terugkomst altijd nog heftiger maakt is dat het zo ontzettend moeilijk onder woorden te brengen is wat je ervaart op de Schans. We hebben het daar gedurende de week en via de app veel over gehad. Ik kan me voorstellen dat voor jullie, die dit lezen, het allemaal wat overdreven klinkt. Toch heb ik het zo goed mogelijk onder woorden proberen te brengen. Gelukkig ben ik niet de enige en heeft ook N., wie is opgegroeid op de Schans wonende in het prachtige kasteel, een (zeer goede) poging gewaagd. Ze schreef ons laatst een stuk genaamd: Over reisgenoten / Aan jullie Haar beschrijving van wat de Schans de Schans maakt en wat het voor haar betekent raakte me en ik zie het precies zo. Dus voor wie geïnteresseerd is in de Schans; ik zou het zeker even lezen. Of je inschrijven voor een van de vele cursussen via de site óf een opendeurdag bezoeken.

1 opmerking:

  1. Toffe serie, Tes. Heel erg open, en dat is echt niet altijd even makkelijk, lijkt me. Het stuk van Nadine is ook heel goed, daar heb ik echt bewondering voor.

    BeantwoordenVerwijderen