donderdag 9 maart 2017

Uitstel


Hij zou het me bovendien
wel even laten zien,
hoe je moet dichten
Hij telde nu achttien jaren
Leek het onder de troosteloze lichten
voor het eerst te ervaren

In afwachting van een besluit
staarde ik voor me uit
Ze kwamen in horden,
de woorden die ik hem
normaal ontneem
Enkel het irritante geluid
van het alarmsysteem
verhoedde zijn pogingen
de clichés te ontspringen

Daar onder het afdak
plande ik mijn aanval
Hij begaf zich op mijn vlak
Bevond zich op glad ijs
Nog voor hij weer sprak,
rende ik de regen in

Verlaten straten werden doorkruist,
terwijl hij rijmde over zijn fiets
Ik zag het hem denken:
ze heeft nog niets
Nog even zou ik hem schenken
de illusie van winst

Zo speelden we
als twee kinderen
op een doelloze missie
Tot ik het per ongeluk vroeg:
''Waar gaan we heen?''
Met een blik alsof ik me misdroeg
antwoordde hij:
''Ik weet niet waar jij heen gaat,
maar ik ga naar huis''

1 opmerking: